Actueel

Vader en zoon in het veetransport

Richard en Bart van Huizen zijn vader en zoon. De twee rijden met veel liefde door Europa met kalveren en biggen. Voor hen is er geen twijfel mogelijk: dit is het mooiste vak dat er is.

Bart en Richard zijn beretrots op hun combinaties. Als ze er op een afstandje naar staan te kijken kunnen ze er vol vuur over vertellen. Zoon Bart heeft een nieuwe Volvo FH4 Globetrotter 460: ,,Daar zit het nieuwste motorblok in, met naast een turbo ook een turbocompound. Die motor fluit aan één stuk,” zegt hij enthousiast. Die turbo-compound-technologie komt van oorsprong uit de luchtvaart. De motor heeft een extra turbine, die de resterende energie van de uitlaatgassen benut en die kracht aan de krukas afgeeft. Het systeem levert vooral meer koppel op en bespaart daarnaast brandstof. Vader Richard rijdt op een nog nieuwere FH4, maar met 500pk en een XL-cabine: ,,Bart rijdt vooral op Luxemburg en op Duitsland, rond Keulen en Hannover, en altijd in zijn eentje. Ik rijd vaak dubbelbemand, de lange afstand naar Italië, Spanje en Polen. Daarom heb ik een grotere cabine en meer pk’s. Ik moet vaker klimmen en dan komen die extra pk’s van pas.’’

Veehandel
Vader en zoon Van Huizen rijden voor PALI Group uit Den Bosch. Deze veehandelsorganisatie, heeft twee eigen slachterijen - in Den Bosch voor kalveren en in Geldrop voor varkens - en een leerlooierij in Lichtenvoorde. PALI Group heeft ook eigen vee. “Die kalveren en biggen staan bij zelfstandige mesterijen, die daarvoor een vergoeding krijgen,’’ legt Bart uit. Het vee en vlees moet vervoerd worden, daarvoor heeft PALI Group circa vijfendertig trekkende voertuigen. Ruim twintig voor het veetransport en elf trekkers waar koeltrailers achter kunnen. ,,Ik haal in Duitsland nuchtere kalveren op”, vertelt de 22-jarige Bart. ,,Dat zijn kalfjes van vijftig kilo. Die breng ik naar boerderijen in Nederland waar ze vetgemest worden. Ook rijd ik de gemeste kalveren naar de slachterij.’’ Zijn 50-jarige vader Richard doet het anders. ,,Ik rijd biggen voor de slacht naar Polen en Italië. Ook rijd ik zogenoemde starters naar Spanje en Italië, dat zijn klaveren van zo’n honderd kilo’’, legt hij uit. Richard rijdt normaal gesproken leeg terug, al is er af en toe werk van een collega-transporteur. ,,Dat zijn stieren van zo’n driehonderd kilo, die van Frankrijk naar Nederland gaan.’’

Blinkend schoon
Hoewel vader en zoon de hele week van huis zijn, zouden de mannen geen ander werk willen. ,,Het is prachtig werk, maar je moet wel hard werken’, zegt Bart. ,,Mijn combinatie heeft vier vloeren, waar eerst stro overheen moet. Dan moet je de kalveren laden. Op de plaats van bestemming moet je ze weer lossen. Vervolgens veeg ik het stro er uit met een sneeuwschuiver en daarna gaat de hogedrukspuit er doorheen. Onze auto’s zijn altijd brandschoon als we leeg rijden.’’
,,Ik vind het geweldig werk, anders zou ik het geen vijfentwintig jaar volhouden’, vertelt Richard. ,,Vooral het omgaan met dieren en het contact met de boer vind ik fijn. Je kunt er altijd terecht en de koffie staat altijd klaar. Ik heb veel vrijheid in mijn werk.’’

Het is niet gek dat zoonlief in het veetransport terecht is gekomen. Toen Bart nog in korte broek liep was hij niet van de vrachtwagen weg te slaan. ,,Als mijn vader ’s avonds ergens in de buurt moest laden, dan bracht mijn moeder me daar naar toe en ging ik helpen. Verder was ik alle vrije dagen met hem op pad’’, aldus Bart, aan wie school niet echt was besteed. Het enige wat hij echt goed kon was doubleren, oftewel blijven zitten. Toen hij achttien werd, was het mooi geweest. ,,Ik werkte al op zaterdag bij PALI Group, waar ik me bezig hield met het rangeren op het terrein, koelwagens voorladen en auto’s naar de wasplaats brengen. Ook in de vakanties werkte ik er en zodoende kende ik alle wagens. Dat was een voordeel, want veewagens zijn complex en elke auto werkt anders. Als er een springer op een auto moest, ging ik mee om uit te leggen hoe alles werkte. Toen ik klaar was met school, kreeg ik van Raoul Maas, de divisiemanager, het aanbod om fulltime te komen werken. Hij zou mijn rijbewijs betalen.’’

Overgestapt
Vader en zoon werken bij hetzelfde bedrijf en dat is alleen maar handig. ,,In het begin kon mijn vader me goed helpen”, zegt Bart daarover. ,,Je kunt dingen aan je collega’s vragen, maar je vader is toch makkelijker. Hij heeft me geleerd hoe ik moet laden, bijvoorbeeld hoe je je vloeren het beste volt krijgt als je meerdere adressen hebt. Ook legde hij me uit hoe ik bij nieuwe adressen kon komen.’’
Richard is een volleerd veetransportchauffeur. ,,Ik heb de middelbare tuinbouwschool gedaan. En toen heb ik nog vier jaar op een varkensbedrijf gewerkt’, vertelt hij. ,,Ik zag zeven dagen per week die stal, nou ja bijna. We hadden eigen transport en daardoor kwam ik één dag in de week buiten. Toen kwamen de muren op me af. Sinds 1995 zit ik op de vrachtwagen. Ik heb bijna twintig jaar voor een kleine veehandelaar gewerkt, die alleen varkens deed. Op een gegeven moment wil je toch wat nieuws’’, aldus Richard, die vijf jaar geleden de overstap naar PALI Group maakte.

De liefde voor dieren straalt er van af bij Bart: ,,Als ik een lading kalveren heb gelost en ik ben klaar met het schoonmaken van mijn auto, dan loop ik vaak nog even de stal in. Als ik dan zie dat die kalveren allemaal lekker liggen te rusten of aan het eten zijn, word ik helemaal blij. Dat is het mooiste wat er is’’, zegt hij. Toch heeft Bart zijn focus een beetje verlegd naar de paarden. Twee jaar geleden moest hij drie keer in één week laden in Harderwijk. Ineens kreeg hij een volgverzoek op Instagram. Dat was Trientsje, de dochter van de kalverboerin. Het begon voorzichtig, met een chat. Daarna gingen ze uit eten en bowlen. Inmiddels wonen ze twee jaar samen in Harderwijk. ,,Haar vader heeft een hengstenfokkerij. Vanmorgen vroeg moesten we eerst nog veertig paarden eten geven voordat we hierheen kwamen.’’

Fraai afgewerkt
De heren hebben dus voldoende liefde voor dieren en voor hun partners, maar ook voor hun hagelnieuwe Volvo’s. Dat is ook wel te zien als we instappen. ,,De buitenkant is standaard, in de bedrijfskleuren en een lichtbeugel, maar van binnen mogen we onze gang gaan’’, legt Bart uit. Hij heeft het hele interieur gedaan. De kasten zijn crème gespoten en het dashboard is volledig bekleed met bruin leen. Ook de hemel is aangepakt. ,,Daar zit een dakraam, maar dat vind ik niet mooi, ik heb hem weggewerkt achter de hemel. Verder zit er een complete muziekinstallatie in met twee versterkers en een subwoofer’’, aldus de jonge chauffeur. Heel stiekem heeft hij aan de buitenkant een onderlip aangebracht. Ook Richard is aan de slag gegaan. ,,Ik heb me een beetje laten meeslepen door onze Bart’’, zegt hij. Ook het dashboard van zijn FH is helemaal bekleed. ,,Eerst wilde ik het stuk naar de voorruit raam niet doen, maar toen ik zag hoe strak het er bij Bart uitzag, heb ik het toch laten doen.’’
De mannen zijn tevreden over de auto. De ongeëvenaarde automaat van Volvo valt in de smaak. ,,Al schakelt hij bij een heel laag toerental door’’, vindt Richard. De opbouw en de aanhangers zijn niet nieuw. Die zijn overgezet van de vorige auto. Voor Bart was dat een Scania P380. ,,Van klein naar groot, zeg maar.’’

 

Tekst en fotografie: Marc van Rossum du Chattel
Bron: Truckstar